lachen

być

mieć

móc

tworzyć

wiedzieć

brać

To, że dziś opowiadamy tę historię ze śmiechem, nie dowodzi, że bohaterowi było do śmiechu wtedy, gdy się wydarzyła.

Suchy humor tej sceny opiera się na powadze bohatera, dlatego przesadny śmiech osłabiłby efekt.

Dowcip wprowadzający pytanie może otworzyć rozmowę, ale po śmiechu sali rozmówca nadal powinien mieć możliwość zakwestionowania jego założeń.

Śmiech po autoironicznym zdaniu nie ustala sam, czy słuchacze śmieją się z osoby, z sytuacji, czy z celnie dobranej formy opisu.

Nie chciałbym, żeby znajomość aluzji stała się egzaminem wstępnym do śmiechu; scena może nagradzać wtajemniczonych, nie pozostawiając reszty publiczności wyłącznie w roli świadków cudzej zabawy.

Śmiech po ostatniej kwestii daje dobrą chwilę na zakończenie, ale nie rozwiązuje automatycznie wątku, który otworzyliśmy wcześniej; ustalmy, czy chcemy pozostawić pytanie zawieszone, zamiast mylić udaną puentę z domknięciem całej sceny.