Benennen wir bei einer Äußerung von „wer diesen Weg gegangen ist“ zu „die Ausblicke bleiben im Gedächtnis“ den Konstruktionswechsel, statt die unvollendete syntaktische Verbindung zu ergänzen.

1. A

   — Warum markierst du den Anfang der Aussage über den Weg?

   Dlaczego zaznaczasz początek wypowiedzi o szlaku?

2. B

   — Benennen wir bei einer Äußerung von „wer diesen Weg gegangen ist“ zu „die Ausblicke bleiben im Gedächtnis“ den Konstruktionswechsel, statt die unvollendete syntaktische Verbindung zu ergänzen.

   W wypowiedzi rozpoczynającej się od „kto przeszedł ten szlak”, a kończącej na „widoki zostają w pamięci”, wskażmy zmianę konstrukcji, zamiast dopisywać związek składniowy, którego mówiący nie dokończył.

3. A

   — Der Sprecher beginnt mit einer Person und endet mit einem Satz über die Aussicht.

   Mówca zaczyna od osoby, a kończy zdaniem o widokach.

4. B

   — In der Abschrift lasse ich beide Teile unverändert.

   W transkrypcji zostawię oba człony w oryginale.

Keine Stimme für diese Sprache installiert. Spracherkennung bleibt verfügbar.

1. A

   — Was bewahren wir bei einer im Sprechen veränderten Konstruktion?

   Co zachowamy w zapisie zmienionej w trakcie mówienia konstrukcji?

2. B

   — Benennen wir bei einer Äußerung von „wer diesen Weg gegangen ist“ zu „die Ausblicke bleiben im Gedächtnis“ den Konstruktionswechsel, statt die unvollendete syntaktische Verbindung zu ergänzen.

   W wypowiedzi rozpoczynającej się od „kto przeszedł ten szlak”, a kończącej na „widoki zostają w pamięci”, wskażmy zmianę konstrukcji, zamiast dopisywać związek składniowy, którego mówiący nie dokończył.

3. A

   — Wie zeigen wir das an einem konkreten Beispiel?

   Jak pokażemy to na konkretnym przykładzie?

4. B

   — Vergleichen wir Abschrift und Aufnahme und erläutern wir den Wechsel ohne ungesagten Schluss.

   Porównajmy zapis z nagraniem i objaśnijmy zmianę bez dopisywania niewypowiedzianego zakończenia.

Keine Stimme für diese Sprache installiert. Spracherkennung bleibt verfügbar.