Ein Spitzname einer einzelnen Figur drückt deren Sichtweise aus; wird er überall in der Erzählung verwendet, kann diese Perspektive unbeabsichtigt bevorzugt werden.

Autor pozostawia czytelnikowi ocenę, czy uprzejmość bohatera skrywa troskę, czy chłodny dystans.

Ten żart działa właśnie dlatego, że bohater traktuje metaforę jak instrukcję, podczas gdy widz rozpoznaje jej przenośny sens.

Powtarzany szczegół zmienia funkcję w toku opowieści: początkowo porządkuje codzienność, później staje się sygnałem, że coś w niej pękło.

Dowcip oparty na dwuznaczności działa właśnie dlatego, że drugie odczytanie pojawia się dopiero po chwilowym przyjęciu pierwszego.

Metafora chóru nie powinna przesłaniać tego, że uczestnicy nie uzgodnili jeszcze, kto nadaje ton wspólnemu wystąpieniu.

Według wskazówek scenicznych ta uwaga na stronie jest słyszalna dla publiczności, lecz pozostali bohaterowie nie mają na nią reagować.

postać

z

wszędzie

imię

maj

jeden