überraschen

akceptować

osiągać

działać

zgadzać się

pozwalać

pojawiać się

Wypowiedziane z przesadną powagą „cóż za niespodzianka” brzmi tu jak ironia, nie jak wyraz autentycznego zdumienia.

Przygotowując niespodziankę, upewnijmy się, że dyskrecja nie zmusza nikogo do odwołania ważnych dla niego planów bez wyjaśnienia.

Dodanie słowa „już” do informacji o zakończeniu pracy może wyrażać zaskoczenie jej szybkością, a nie jedynie wskazywać moment wykonania.

Jeżeli gra słów opiera się na podwójnym znaczeniu, którego tu nie da się zachować, wolę odtworzyć moment zaskoczenia innym środkiem niż zostawić dwa słowa pozbawione wspólnego żartu.

Przywiązanie do niespodzianki nie powinno zmuszać nas do zgadywania rozmiaru, o który można zapytać bez zdradzania całego pomysłu; zachowajmy element zaskoczenia tam, gdzie nie odbywa się to kosztem wygody obdarowanej.

Prosząc o powtórzenie sztuczki, chcę jeszcze raz przeżyć zaskoczenie, niekoniecznie poznać jej sekret; zapytaj, czy oczekuję drugiego pokazu, czy objaśnienia, zanim życzliwie odsłonisz mechanizm i odbierzesz mi rodzaj przyjemności, po który tu przyszedłem.