Zwroty i ćwiczenia

Poznaj przydatny zwrot w kontekście, posłuchaj wymowy i przećwicz wypowiedź.

• Pozorna skromność tej deklaracji maskuje roszczenie do wyłącznego prawa definiowania problemu.C2 · #2876
• Ironia traci tu ostrze nie wskutek złagodzenia słów, lecz dlatego, że odbiorca nie zna ich pierwotnego kontekstu.C2 · #2877
• Pytanie zbudowano tak, że każda bezpośrednia odpowiedź zdaje się potwierdzać założenie, które samo wymaga uzasadnienia.C2 · #2878
• To właśnie przemilczenie, a nie dosłowna treść ostatniego zdania, nadaje zakończeniu jego dwuznaczność.C2 · #2879
• Odwołanie do zdrowego rozsądku zastępuje tu argument, zamiast wyjaśniać, dlaczego proponowane rozwiązanie miałoby być rozsądne.C2 · #2880
• Daleki jestem od przypisywania Państwu złej woli; wskazuję jedynie, że obecne brzmienie dopuszcza rozbieżne odczytania.C2 · #2881
• Gdybyśmy mieli odstąpić od tego warunku, należałoby najpierw wykazać, że jego funkcję spełnia inne zabezpieczenie.C2 · #2882
• Zgoda na wyjątek nie powinna być interpretowana jako milczące przyjęcie zasady, od której ten wyjątek odstępuje.C2 · #2883
• Możemy odłożyć spór o nazewnictwo, o ile nie ukrywa on rozbieżności co do rzeczywistego zakresu zobowiązania.C2 · #2884
• Taka formuła pozostawia obu stronom swobodę interpretacji, lecz czyni to kosztem przewidywalności dalszej współpracy.C2 · #2885
• Wyjaśnienie może być wewnętrznie niesprzeczne, a mimo to nie wyróżniać się niczym, co przemawiałoby za nim wobec konkurencyjnych hipotez.C2 · #2886
• Dopóki kryterium trafności wyprowadzamy z ocenianej teorii, ryzykujemy, że uzasadnienie będzie krążyć w zamkniętym kole.C2 · #2887
• Nie twierdzę, że kontrprzykład obala całą koncepcję; wystarcza jednak, by zakwestionować przypisywaną jej bezwyjątkowość.C2 · #2888
• Rozbieżność wyników może świadczyć o niestabilności pomiaru, ale równie dobrze ujawniać różnicę, którą przyjęty model zaciera.C2 · #2889
• Im precyzyjniej określimy warunki obowiązywania twierdzenia, tym mniej będzie ono efektowne, lecz tym uczciwiej odda stan naszej wiedzy.C2 · #2890
• Na papierze wszystko się zgadza, lecz diabeł tkwi w szczegółach, które uznano za zbyt błahe, by je uzgodnić.C2 · #2891
• Próbując jednym ruchem naprawić wszystkie zaniedbania, możemy wylać dziecko z kąpielą i stracić to, co działało dobrze.C2 · #2892
• To pyrrusowe zwycięstwo: udało się narzucić decyzję, ale kosztem zaufania potrzebnego do jej wykonania.C2 · #2893
• Nie zamierzam robić za listek figowy dla procesu, na którego przebieg nie mam żadnego wpływu.C2 · #2894
• Gdy uznanie staje się celem samym w sobie, łatwo stracić z oczu sprawę, której miało służyć.C2 · #2895
• Proceduralna poprawność decyzji nie usuwa pytania o to, czy osoby ponoszące jej skutki miały rzeczywisty głos w jej kształtowaniu.C2 · #2896
• Instytucja zachowuje ciągłość nie przez niezmienność wszystkich praktyk, lecz przez zdolność wyjaśniania, dlaczego je zmienia.C2 · #2897
• Samo powołanie przedstawicieli nie gwarantuje reprezentacji, jeśli nie mogą oni konsultować stanowiska z osobami, w których imieniu występują.C2 · #2898
• Uznanie zwyczaju za oczywisty porządek rzeczy utrudnia dostrzeżenie, komu przynosi on korzyść, a kogo systematycznie pomija.C2 · #2899
• Jeżeli odpowiedzialność rozprasza się między kolejnymi szczeblami, nawet przejrzysta procedura może pozostawić uczestnika bez adresata jego zastrzeżeń.C2 · #2900
• Ascetyczna forma nie tyle ogranicza interpretację, ile zmusza odbiorcę do nadania znaczenia temu, co zazwyczaj pozostaje tłem.C2 · #2976
• Komizm sceny polega na rozbieżności między powagą deklarowanego celu a banalnością środków, którymi bohater próbuje go osiągnąć.C2 · #2977
• Nie sposób rozstrzygnąć, czy powracający obraz stanowi klucz do całości, czy raczej celowo podsuwa czytelnikowi fałszywy trop.C2 · #2978
• Pozostawiając motywację postaci niedopowiedzianą, autor przenosi ciężar oceny z deklaracji na konsekwencje jej kolejnych wyborów.C2 · #2979
• Odczytanie tej sceny jako pojednania jest możliwe, ale wymaga pominięcia gestu, który w dalszym ciągu podtrzymuje dystans między postaciami.C2 · #2980
• Forma pytająca nie czyni tej uwagi neutralną: w danym kontekście służy ona wyrażeniu zarzutu, a nie uzyskaniu informacji.C2 · #2981
• Łagodny ton może osłabiać odczucie nacisku, nie zmieniając faktu, że rozmówcy nie pozostawiono realnej możliwości odmowy.C2 · #2982
• Zastąpienie określenia osoby działającej konstrukcją bezosobową przesuwa uwagę na skutek i zaciera to, kto podjął decyzję.C2 · #2983
• Odpowiedź podważa nie samą propozycję, lecz prawo rozmówcy do uznania jej za jedyną wartą dyskusji.C2 · #2984
• Milczenie w tym miejscu nabiera znaczenia dzięki wcześniejszej obietnicy odpowiedzi; bez niej byłoby znacznie trudniejsze do zinterpretowania.C2 · #2985
• Nawet gdyby działanie przyniosło pożądany rezultat, nie dowodziłoby to, że trafnie rozpoznano mechanizm, dzięki któremu rezultat osiągnięto.C2 · #2986
• Możliwość skonstruowania przekonującej opowieści o przyczynach nie jest jeszcze podstawą do uznania jej za wyjaśnienie najlepiej poparte danymi.C2 · #2987
• To, czego nie zaobserwowaliśmy w tych warunkach, może pozostawać możliwe w innych; wniosek o niemożliwości wymagałby mocniejszego uzasadnienia.C2 · #2988
• Wyjaśnienie odwołujące się do przypadku jest uprawnione tylko o tyle, o ile potrafimy określić, co w danym modelu miałoby być losowe.C2 · #2989
• Gdy wynik zależy od kolejności obserwacji, sama zgodność końcowych wartości nie wystarcza, by uznać przebieg obu procesów za równoważny.C2 · #2990
• Podcinamy gałąź, na której siedzimy, jeśli dla chwilowej oszczędności niszczymy relacje, od których zależy dalsza współpraca.C2 · #2991
• Przenosząc te same obowiązki do innej rubryki, jedynie przelewamy z pustego w próżne, zamiast zmniejszać rzeczywiste obciążenie.C2 · #2992
• Udawanie, że konflikt sam wygaśnie, przypomina chowanie głowy w piasek, skoro jego źródło pozostaje nietknięte.C2 · #2993
• To propozycja szyta na miarę jednej grupy, choć przedstawia się ją jako rozwiązanie odpowiadające potrzebom wszystkich.C2 · #2994
• Próba pogodzenia sprzecznych obietnic stawia nas między młotem a kowadłem, dopóki nie ustalimy, której należy przyznać pierwszeństwo.C2 · #2995
• Nazywanie zadania samodzielnym niewiele znaczy, jeżeli każda decyzja uczącego się musi odpowiadać nieujawnionemu wzorcowi prowadzącego.C2 · #2996
• Ocena procesu uczenia się wymaga odróżnienia błędu wynikającego z niezrozumienia od próby, która odsłania granice dotychczasowego sposobu myślenia.C2 · #2997
• Jeżeli kryteria sukcesu pozostają ukryte, pochwała może nagradzać odgadnięcie oczekiwań, zamiast świadczyć o rzeczywistym opanowaniu umiejętności.C2 · #2998
• Wolałbym pozostawić przestrzeń na uzasadniony sprzeciw, niż uzyskać pozorną zgodę, która znika przy pierwszej samodzielnej próbie zastosowania zasady.C2 · #2999
• Uporządkowanie materiału według trudności ma wartość dydaktyczną tylko wtedy, gdy trudność określamy z perspektywy uczącego się, a nie wyłącznie autora.C2 · #3000
• Z perspektywy zakończonej historii łatwo uznać wybór za nieunikniony, choć uczestnicy mogli wówczas dostrzegać kilka równie prawdopodobnych dróg.C2 · #3076
• Późniejsza wiedza o skutkach zmienia ocenę decyzji, ale nie może zostać bez wyjaśnienia przypisana osobie podejmującej ją wcześniej.C2 · #3077
• Narrator mówi o przyszłości bohaterki z pewnością, która należy do czasu opowiadania, a nie do chwili przeżywania opisywanych zdarzeń.C2 · #3078
• Zestawienie dwóch wydarzeń w opisie nie przesądza, że były jednoczesne; autor mógł je zestawić ze względu na podobieństwo znaczeń.C2 · #3079
• Opisując dawną nadzieję językiem późniejszego rozczarowania, tekst zaciera różnicę między oczekiwaniem a wiedzą o jego niespełnieniu.C2 · #3080
• Moje poparcie dotyczy rozpoczęcia rozmów, nie zaś przyjęcia rezultatu, którego treść pozostaje na tym etapie nieznana.C2 · #3081
• Moglibyśmy uznać to rozwiązanie za dopuszczalne, gdyby wykazano nie tylko jego korzyści, lecz także sposób ograniczenia przewidywalnych kosztów.C2 · #3082
• Nie zakładajmy, że zastrzeżenie umieszczone na końcu ogranicza wszystkie wcześniejsze deklaracje, jeśli nie wskazano, do których się odnosi.C2 · #3083
• Nie wykluczam wyjątku, ale jego uzasadnienie powinno odnosić się do cech przypadku, a nie wyłącznie do pozycji osoby, która o niego prosi.C2 · #3084
• Wolałbym pozostawić tę kwestię otwartą, niż pozornie ją rozstrzygnąć sformułowaniem, które każda ze stron rozumie inaczej.C2 · #3085
• Zmiana punktu odniesienia może odwrócić ocenę wyniku, mimo że sam wynik nie uległ żadnej zmianie.C2 · #3086
• Porównanie tempa zmian wymaga wskazania przedziału czasu, ponieważ ten sam przyrost może oznaczać zupełnie inną dynamikę w różnej skali.C2 · #3087
• Ranking oparty na jednej właściwości nie pozwala bez dodatkowych założeń uznać pierwszego miejsca za przewagę pod każdym istotnym względem.C2 · #3088
• Przekształcenie danych do wspólnej skali ułatwia zestawienie, lecz nie usuwa różnic w tym, co pierwotnie mierzono.C2 · #3089
• To, że dwa opisy dają się streścić tym samym słowem, nie oznacza, że uchwycono w nich te same zależności.C2 · #3090
• Ta swoboda jest mieczem obosiecznym: pozwala dostosować działanie do sytuacji, ale utrudnia porównanie odpowiedzialności poszczególnych osób.C2 · #3091
• Piętą achillesową tego planu jest nie brak pomysłów, lecz zależność od jednego źródła informacji, którego wiarygodności nie sprawdzono.C2 · #3092
• Nie przetniemy tego węzła gordyjskiego samą zmianą nazwy; sprzeczne zobowiązania pozostaną sprzeczne także pod nowym szyldem.C2 · #3093
• Pozornie techniczna poprawka może stać się koniem trojańskim dla zmiany, której skutków uczestnicy nie mieli możliwości przedyskutować.C2 · #3094
• Nie chcemy kolejnego słomianego zapału, lecz sposobu pracy, który przetrwa moment, gdy początkowa nowość przestanie motywować.C2 · #3095
• Wspólny rezultat nie pozwala odtworzyć wkładu każdej osoby, jeśli część pracy polegała na zapobieganiu trudnościom, które ostatecznie nie wystąpiły.C2 · #3096
• Zgodność działania może wynikać z różnych motywów, dlatego nie należy jej bez dalszej rozmowy utożsamiać ze zgodnością przekonań.C2 · #3097
• Podział pracy według bieżących umiejętności może utrwalać nierówność doświadczeń, jeżeli nikomu nie daje możliwości nauczenia się nowych zadań.C2 · #3098
• Osoba podtrzymująca współpracę bywa mniej widoczna niż ta, która przedstawia wynik, choć bez jej wysiłku wynik mógłby w ogóle nie powstać.C2 · #3099
• Warto odróżnić brak publicznego sprzeciwu od gotowości do wzięcia udziału, zwłaszcza gdy uczestnictwo wymaga wysiłku, którego wcześniej nie ujawniono.C2 · #3100
• Przeniesienie zastrzeżenia do przypisu pozostawia je formalnie w tekście, lecz osłabia jego wpływ na pierwsze odczytanie tezy.C2 · #3176
• Nie chodzi o to, by zachować każde słowo rozmówcy, lecz by skrót nie przypisywał mu pewności, której wyraźnie się wystrzegał.C2 · #3177
• Złączenie dwóch odpowiedzi w jeden akapit może stworzyć pozór związku przyczynowego, którego rozmówca wcale nie ustanowił.C2 · #3178
• Sformułowanie podsumowania w czasie teraźniejszym zaciera różnicę między ówczesną oceną a stanowiskiem, które autor zajmuje dziś.C2 · #3179
• Im bardziej efektowny staje się nagłówek, tym uważniej trzeba sprawdzić, czy nie przesuwa akcentu z możliwości na nieuchronność.C2 · #3180
• Ocena niewybranego wariantu pozostaje hipotetyczna, choć jego niedogodności mogą wydawać się mniej dotkliwe niż te, których rzeczywiście doświadczyliśmy.C2 · #3181
• Aby porównanie było uczciwe, nie możemy przypisywać alternatywie idealnych warunków, a zrealizowanemu planowi wszystkich napotkanych przeszkód.C2 · #3182
• Niepowodzenie jednego rozwiązania nie dowodzi, że drugie odniosłoby sukces; trzeba jeszcze ocenić, czy usuwało przyczynę porażki i nie wprowadzało nowych przeszkód.C2 · #3183
• W retrospektywnej ocenie warto oddzielić to, co można było przewidzieć, od tego, co stało się zrozumiałe dopiero po fakcie.C2 · #3184
• Wybór podjęty przy ograniczonej wiedzy może być rozsądny, nawet jeśli późniejszy rozwój wydarzeń czyni go mniej korzystnym od innej możliwości.C2 · #3185
• Przyjmuję ten warunek na potrzeby wspólnego projektu, co nie oznacza, że uznaję go za właściwą zasadę dla każdej podobnej współpracy.C2 · #3186
• Gotowość do odstąpienia od własnej propozycji nie powinna być mylona z brakiem powodów, dla których została ona zgłoszona.C2 · #3187
• Jeśli kompromis ma być trwały, każda ze stron musi rozumieć nie tylko to, co uzyskała, ale również granice zobowiązań drugiej strony.C2 · #3188
• Pozostawienie szczegółu do późniejszego uzgodnienia jest rozsądne tylko wtedy, gdy żadna ze stron nie traktuje go już jako rozstrzygniętego na swoją korzyść.C2 · #3189
• Uznanie wkładu drugiej strony nie odbiera nam prawa do wskazania tych elementów ustalenia, które nadal wymagają korekty.C2 · #3190
• Dzielimy skórę na niedźwiedziu, jeśli już rozdzielamy zadania w zespole, którego składu nikt jeszcze nie potwierdził.C2 · #3191
• Ta rada to musztarda po obiedzie: opisuje wybór, którego po zamknięciu zapisów nie możemy już zmienić.C2 · #3192
• Możemy robić dobrą minę do złej gry wobec publiczności, ale we własnym gronie potrzebujemy szczerej oceny trudności.C2 · #3193
• Przywiązanie do starego podziału ról sprawia, że wciąż ciągniemy za sobą ten sam balast, choć zadania zespołu już się zmieniły.C2 · #3194
• Nie dolewajmy oliwy do ognia kolejnym uszczypliwym komentarzem, skoro spór dotyczy już tonu rozmowy, a nie samej propozycji.C2 · #3195
• Przedstawiając miejscowość wyłącznie przez pryzmat jej dawnej świetności, pomijamy życie mieszkańców, którzy nie traktują jej jak muzeum.C2 · #3196
• Relacja podróżnika mówi wiele o jego oczekiwaniach, lecz nie zawsze pozwala oddzielić cechy miejsca od rozczarowania, które przywiózł ze sobą.C2 · #3197
• Określenie ulicy jako nietkniętej przez czas jest sugestywne, choć zaciera pracę ludzi, dzięki której zachowano jej historyczny wygląd.C2 · #3198
• To, co dla gościa stanowi niezwykły rytuał, dla gospodarza może być zwyczajną czynnością, której znaczenia nigdy nie musiał objaśniać.C2 · #3199
• Zakończenie opowieści wyjazdem bohatera domyka jego doświadczenie, ale nie oznacza, że opisane miejsce przestało się zmieniać.C2 · #3200