Zwroty i ćwiczenia

Poznaj przydatny zwrot w kontekście, posłuchaj wymowy i przećwicz wypowiedź.

• Kapsuła powinna pokazać również zwyczajne przedmioty, inaczej przyszli odbiorcy poznają głównie to, czym chcieliśmy się pochwalić.C1 · #4326
• Opis przedmiotu nie może zakładać znajomości lokalnego żartu, który za kilkadziesiąt lat może być zupełnie nieczytelny.C1 · #4327
• Zapiszmy, kto wybierał zawartość i według jakich zasad, żeby samej selekcji nie przedstawiać jako obrazu wszystkich mieszkańców.C1 · #4328
• Dokument cyfrowy wymaga informacji o sposobie odczytu; sama nazwa pliku nie wyjaśni przyszłemu odbiorcy, co zawiera nośnik.C1 · #4329
• Planowaną datę otwarcia oddzielmy od daty umieszczenia kapsuły, ponieważ obie mają inne znaczenie w historii tego przedsięwzięcia.C1 · #4330
• Zestawienie wyników ma sens dopiero po sprawdzeniu, czy uczestnicy mierzyli w porównywalnych miejscach i przedziałach czasu.C1 · #4331
• Brak zapisu z danej ulicy oznaczmy jako brak danych, a nie jako potwierdzenie, że było tam cicho.C1 · #4332
• Notatka o przejeździe pojazdu pozwala odróżnić krótkie zdarzenie od tła, które utrzymywało się przez cały pomiar.C1 · #4333
• Nie połączę odczytów z różnych urządzeń w jedną serię, dopóki nie ustalimy, jak uwzględnić różnice między nimi.C1 · #4334
• Mapa powinna ujawniać liczbę obserwacji w każdym punkcie, żeby odbiorca odróżnił pojedynczy pomiar od serii pomiarów.C1 · #4335
• Kropka wprowadzona przez redaktora może zamienić zawahanie w stanowcze zakończenie, dlatego jej miejsce wymaga uzasadnienia.C1 · #4336
• Wykrzyknik oddaje jedną interpretację tonu, lecz nie powinien zastępować komentarza, gdy nagranie dopuszcza kilka odczytań.C1 · #4337
• Przerwane słowo i urwane zdanie potrzebują odrębnych oznaczeń, ponieważ odbiorca inaczej rekonstruuje oba rodzaje przerwania.C1 · #4338
• Cudzysłów dodany w transkrypcji może sugerować dosłowne przytoczenie, nawet gdy rozmówca tylko przybliża sens cudzej wypowiedzi.C1 · #4339
• Zasady zapisu pauz opiszmy przed tekstem, aby czytelnik nie musiał zgadywać, czy wielokropek pochodzi od rozmówcy, czy od redaktora.C1 · #4340
• Opis powinien śledzić zmianę układu tancerzy, a nie wyliczać każdą pozycję osobno, jeśli przez to zniknie sens ruchu.C1 · #4341
• Nazwanie kroku fachowym terminem nie zastąpi opisu dla osoby, która tego terminu nie zna.C1 · #4342
• Moment bez komentarza może być zamierzony, jeśli pozwala odbiorcy usłyszeć oddech i kontakt stóp z podłogą.C1 · #4343
• Rozróżnijmy kierunek ruchu na scenie od strony widowni, żeby określenie „w lewo” miało przez cały opis stały punkt odniesienia.C1 · #4344
• Nie przypisujmy gestowi konkretnej emocji, jeśli choreografia celowo pozostawia jego znaczenie otwarte.C1 · #4345
• Próbka powinna zachować oznaczenie dostawcy i datę otrzymania, inaczej podobny wygląd może ukryć różne pochodzenie materiałów.C1 · #4346
• Widoczny ślad zużycia nie musi dyskwalifikować próbki, jeśli właśnie pokazuje, jak materiał zachowuje się podczas użytkowania.C1 · #4347
• Zdjęcie próbki przyda się do wyszukania jej w katalogu, ale nie zastąpi bezpośredniego sprawdzenia faktury i elastyczności materiału.C1 · #4348
• Gdy dostawca zmienia skład pod tym samym kodem, nową próbkę opiszmy jako odrębną wersję, zamiast podmieniać starszą bez śladu.C1 · #4349
• Częściowe wycięcie próbki odnotujmy w karcie, żeby kolejna osoba nie uznała zmienionego kształtu za właściwość produktu.C1 · #4350
• Serię zdjęć z jednego nieprzerwanego pobytu zwierzęcia w polu widzenia liczmy jako jedną wizytę, jeśli jednostką analizy jest wizyta, a nie klatka.C1 · #4401
• Rejestrację uruchomił ruch gałęzi, więc takiego ujęcia nie wpisujmy automatycznie jako obserwacji zwierzęcia.C1 · #4402
• Przesunięcie zegara aparatu zapiszmy obok korekty czasu, aby odbiorca mógł odtworzyć kolejność zdarzeń z oryginalnych plików.C1 · #4403
• Przy niepewnym oznaczeniu gatunku zachowajmy także cechy, na których oparto przypuszczenie, zamiast zostawiać samą nazwę.C1 · #4404
• Różna barwa sierści na dwóch ujęciach wymaga sprawdzenia warunków oświetlenia, zanim potraktujemy ją jako cechę dwóch osobników.C1 · #4405
• Zdjęcia witrażu przed konserwacją i po niej porównujmy przy podobnym świetle, inaczej zmiana kontrastu może udawać zmianę samego wzoru.C1 · #4406
• Opis odtworzonego fragmentu powinien wskazywać źródło jego kształtu, żeby domysł wykonawcy nie zyskał pozoru zachowanego oryginału.C1 · #4407
• Jeśli dawne zdjęcie nie pokazuje szczegółu, zaznaczmy granicę rekonstrukcji zamiast uzupełniać lukę samą pewnością opisu.C1 · #4408
• Przywrócenie idealnej symetrii nie będzie neutralną poprawką, jeżeli nierówności należały do zamierzonej kompozycji.C1 · #4409
• Na schemacie oddzielmy pęknięcie szkła od linii łączenia elementów, bo podobny ślad na zdjęciu nie oznacza tej samej funkcji.C1 · #4410
• Określenie zapachu jako drzewnego opisuje wrażenie, nie dowodzi natomiast, że próbkę wykonano z drewna.C1 · #4411
• Nazwa „ocean” może kierować skojarzeniem, dlatego warto oddzielić ją w opisie od cech, które odbiorca rzeczywiście rozpoznaje.C1 · #4412
• Podpis powinien wyjaśniać, czy prezentujemy zapach zachowanego przedmiotu, czy współczesną próbę jego odtworzenia.C1 · #4413
• Jeśli dwie osoby inaczej nazywają ten sam zapach, zapiszmy oba określenia, zanim uznamy różnicę słów za różnicę doznań.C1 · #4414
• Zamiast oceniać skojarzenie jako poprawne lub błędne, zapytajmy, jaki element zapachu przypomniał odbiorcy konkretne miejsce.C1 · #4415
• Wielkość mebli na makiecie można porównać z pokojem dopiero po ustaleniu, czy oba elementy wykonano w tej samej skali.C1 · #4416
• Przezroczysta ściana służy tu pokazaniu wnętrza, więc nie odczytujmy jej automatycznie jako propozycji zastosowania szkła w budynku.C1 · #4417
• Cień rzucany przez lampę nad makietą nie jest jeszcze analizą nasłonecznienia; musielibyśmy określić, jaki kierunek światła odtwarza.C1 · #4418
• Wgląd w makietę z góry po zdjęciu dachu ułatwia objaśnienie, ale nie pokazuje, co mieszkaniec zobaczy z jednego punktu w gotowym budynku.C1 · #4419
• Jeśli makieta ma wyjaśniać etapy budowy, kolejność prezentacji powinna wynikać z kolejności prac, a nie z efektowności fragmentów.C1 · #4420
• Jednostkę dopisaną współcześnie umieśćmy w objaśnieniu, żeby czytelnik odróżnił tekst przepisu od naszej interpretacji miary.C1 · #4421
• Skreślona ilość i wpisana nad nią poprawka powinny pozostać widoczne, jeśli chcemy pokazać historię prób, a nie tylko końcowy przepis.C1 · #4422
• Uwagi „jak zawsze” nie przełóżmy na konkretny czas pieczenia bez dodatkowego źródła, bo zeszyt sam go nie podaje.C1 · #4423
• Plama zasłania część liczby, więc zapis niepewności jest uczciwszy niż wybranie ilości, która najbardziej pasuje do współczesnej wersji dania.C1 · #4424
• Indeks składników może obejmować dzisiejsze nazwy, pod warunkiem że w samym przepisie zachowamy dawne określenia i objaśnimy ich powiązanie.C1 · #4425
• Jeśli na arkuszu znajdują się części kilku roślin, opis powinien wyjaśniać ich powiązanie, zamiast przypisywać cały zestaw jednemu okazowi.C1 · #4476
• Barwę widoczną po wysuszeniu odróżnijmy od tej zanotowanej podczas zbioru, aby opis nie mieszał dwóch etapów obserwacji.C1 · #4477
• Data zbioru nie jest automatycznie datą sporządzenia etykiety; późniejszy dopisek trzeba umieścić we właściwej kolejności dokumentowania.C1 · #4478
• Spłaszczony okaz nie zawsze zachowuje pierwotne ułożenie kwiatu, dlatego zdjęcie wykonane przed suszeniem może uzupełnić opis.C1 · #4479
• W reprodukcji arkusza pokażmy skalę wielkości, aby odbiorca nie wziął powiększonego fragmentu za rzeczywisty rozmiar okazu.C1 · #4480
• Odgłos kroków powinien zmieniać się zgodnie z ruchem postaci, jeśli to właśnie dźwięk ma objaśniać jej przejście między pomieszczeniami.C1 · #4481
• W scenie z kilkoma drzwiami sam trzask nie wskaże słuchaczowi, które z nich zamknięto, dopóki nie powiążemy go z rozpoznawalną sytuacją.C1 · #4482
• Przejście muzyczne może oddzielać sceny, ale nie powinno samo zastępować informacji o upływie kilku lat, jeśli fabuła od tego zależy.C1 · #4483
• Gdy jeden aktor gra dwie postacie, różnicę ich głosów sprawdźmy bez patrzenia na scenariusz, bo słuchacz nie zobaczy przypisanych im nazw.C1 · #4484
• Nie zwiększajmy liczby efektów tylko po to, by scena wydawała się bogatsza, jeśli przez nie znika relacja między działaniem a jego odgłosem.C1 · #4485
• Biel papieru i jasny fragment obrazu porównujmy osobno, żeby odcień podłoża nie został uznany za część namalowanego koloru.C1 · #4486
• Próbka zawierająca tylko środek obrazu nie pozwoli ocenić, czy przycięcie krawędzi zachowuje proporcje całej kompozycji.C1 · #4487
• Pojedyncze pole barwne nie zastąpi próby łagodnego przejścia między odcieniami, jeśli właśnie ono stanowi ważną cechę obrazu.C1 · #4488
• Jeśli porównujemy połysk dwóch papierów, użyjmy tego samego fragmentu obrazu, aby wybór ciemniejszej sceny nie zmienił przedmiotu oceny.C1 · #4489
• Zatwierdzony wydruk przypiszmy do konkretnej wersji pliku, bo późniejsza korekta obrazu nie dziedziczy automatycznie tej samej akceptacji.C1 · #4490
• Godzina widoczna na nieruchomych wskazówkach nie powinna być opisana jako czas historycznego zdarzenia bez źródła potwierdzającego to powiązanie.C1 · #4491
• Opis tarczy nie powinien udawać opisu całego mechanizmu, jeśli widoczna część nie pozwala rozpoznać jego konstrukcji.C1 · #4492
• Zegary uruchomione na pokaz mogą wskazywać różne godziny, dlatego informację o rzeczywistym czasie umieśćmy poza ich prezentacją.C1 · #4493
• Nagranie bicia powiążmy z oznaczeniem konkretnego zegara, żeby widz nie przypisał dźwięku temu, który akurat ogląda.C1 · #4494
• Jeśli kierunek ruchu opisujemy od tyłu zegara, zaznaczmy punkt widzenia, aby odbiorca nie odniósł go do tarczy oglądanej z przodu.C1 · #4495
• Jeśli numer pocztówki oznacza miejsce w serii wydawcy, nie układajmy według niego chronologii zmian pokazanej ulicy.C1 · #4496
• Przy skanowaniu rozkładanej panoramy pokażmy miejsce połączenia części, żeby techniczna przerwa między plikami nie stała się pozorną luką w widoku miasta.C1 · #4497
• Kopię odwrotnej strony połączmy z konkretnym widokiem, aby wiadomość nie została przypisana innej kartce z tego samego pudełka.C1 · #4498
• Zwrot „u nas” w wiadomości wymaga ustalenia miejsca pisania, którego nie należy utożsamiać automatycznie z miastem pokazanym na obrazku.C1 · #4499
• Różne kolorowanie tego samego zdjęcia porównajmy jako warianty pocztówki, zanim odczytamy je jako dowód przemalowania budynków.C1 · #4500
• Jeśli ten sam znak ma oznaczać punkt widokowy i miejsce odpoczynku, legenda powinna wyjaśniać, że nie każdy taki punkt spełnia obie funkcje.C1 · #4551
• Wyróżnienie trasy grubszą linią nie powinno sugerować szerszej drogi, jeżeli grubość oznacza jedynie naszą propozycję spaceru.C1 · #4552
• Odległości podane między przystankami odnoszą się do przebiegu zaznaczonej trasy, a nie do odcinków prostych łączących te miejsca.C1 · #4553
• Nazwa ścieżki nie powinna wyglądać jak nazwa całego obszaru, zwłaszcza gdy napis musi zostać przesunięty poza samą linię trasy.C1 · #4554
• W wersji czarno-białej rozróżnijmy trasy także wzorem linii, aby informacja z legendy nie zależała wyłącznie od odcienia.C1 · #4555
• Spojrzenie marionetki powinno prowadzić widza do przedmiotu jeszcze przed gestem ręki, jeśli to właśnie jego dostrzeżenie ma wywołać reakcję postaci.C1 · #4556
• Gdy dwie lalki poruszają się jednocześnie, ustalmy, która rozpoczyna działanie, zamiast pozostawiać widzowi niezamierzoną niejasność co do przyczyny ruchu.C1 · #4557
• Widoczność nici można włączyć w estetykę spektaklu, lecz ich przypadkowego splątania nie należy przedstawiać jako celowego gestu bohatera.C1 · #4558
• Zmiana osoby prowadzącej tę samą marionetkę wymaga uzgodnienia sposobu chodzenia, aby różnica obsady nie wyglądała jak niewyjaśniona zmiana postaci.C1 · #4559
• Dłuższe zawieszenie ruchu może podkreślić namysł, pod warunkiem że wcześniejszy gest daje widzowi podstawę do odczytania pauzy jako części gry.C1 · #4560
• Próbka złożona na pół pokazuje dwie warstwy materiału; opis grubości powinien wskazywać, czy oceniano pojedynczą warstwę, czy cały złożony fragment.C1 · #4561
• Jeżeli wzór ma określony kierunek, fotografia próbki powinna go zachować albo wyraźnie zaznaczać, że fragment obrócono na potrzeby układu strony.C1 · #4562
• Numer na karcie identyfikuje próbkę, ale nie zastępuje opisu, która z widocznych stron materiału jest uznawana w katalogu za prawą.C1 · #4563
• Wytarty fragment warto opisać jako stan zachowanego egzemplarza, a nie jako dowód, że wzór od początku miał mniej wyraźne kontury.C1 · #4564
• Dwie próbki tego samego wzoru mogą pochodzić z różnych partii; wspólna nazwa nie uzasadnia pomijania ich odrębnych numerów inwentarzowych.C1 · #4565
• Pytanie osoby nagrywającej należy pozostawić przy odpowiedzi, jeśli bez niego nie wiadomo, do czego odnosi się miejscowe słowo użyte przez rozmówcę.C1 · #4566
• W zapisie do odsłuchu oddzielmy objaśnienie znaczenia od samej wypowiedzi, aby głos redaktora nie został wzięty za kolejną wypowiedź rozmówcy.C1 · #4567
• Jedna osoba może używać dwóch wariantów tego samego słowa; nie poprawiajmy nagrania tak, jakby ta różnica musiała być pomyłką.C1 · #4568
• Jeżeli rozmówca powtarza wyraz na prośbę prowadzącego, oznaczmy tę powtórkę jako odpowiedź na prośbę, nie jako spontaniczny nawyk mówienia.C1 · #4569
• Miejsce dokonania nagrania i miejscowość, z której pochodzi rozmówca, powinny mieć osobne pola, ponieważ nie muszą być tym samym miejscem.C1 · #4570
• Podpis powinien opisywać widoczną formę chmury, zamiast dopisywać pogodę następnego dnia, jeśli nie mamy zapisu dalszych obserwacji.C1 · #4571
• Na zbliżeniu nie widać położenia chmury względem horyzontu, dlatego drugi kadr powinien dostarczyć kontekstu, a nie udawać kolejne zjawisko.C1 · #4572
• Kolejność zdjęć przedstawiających zmianę kształtu trzeba oprzeć na czasie wykonania, nie na tym, które ujęcie najlepiej pasuje do końca opowieści.C1 · #4573
• Porównanie dwóch podobnych sylwetek nie wymaga uznania ich za tę samą chmurę; opis powinien rozróżniać podobieństwo formy i ciągłość obserwacji.C1 · #4574
• Obraz chmur odbitych w wodzie warto zestawić z widokiem nieba, zamiast liczyć odbicie jako drugą niezależną obserwację tego samego układu.C1 · #4575